Algemeen Dag 1 Dag 2-3 Dag 4 Dag 5 Dag 6-7
Dag 8 Dag 9-14 Dag 15-16 Dag 17-18 Dag 19-20 Dag 21-22

Groepsreis Sawadee 2006
Woensdag (Dag 19 02-08-2006) Door Frank

Livingstone.

Livingstone, de laatste bestemming van de reis. We zouden in tenten slapen, het zou er erg commercieel zijn etc. etc. Niet echt iets om naar uit te kijken, echter, de werkelijkheid viel reuze mee: Luxe kamers, een mooie bar met uitzicht, commercieel, maar toch ook weer heel aardige mensen. De avond van aankomst gelijk een presentatie van alle mogelijkheden (uiteraard onder het genot van een Mosi).
O ja, er was geen wisselgeld, dus dan maar uitbetalen in Mosi's. We zijn het slechter tegenkomen. De dag erna hadden Esther en ik voor een ontspannen ochtend gekozen, uitslapen tot 0800 uur ( niet slecht als je gewend bent om 0600 uur op te staan). Een stevig engels ontbijt en dan stempeltjes halen. Taxi laten komen en gaan. De dame die de stempels moest zetten was even weg, dus we mochten wachten in een kamer waar een aantal ambtenaren druk aan het werk waren: ze waren muziek aan het luisteren. Maar gelukkig werden we al snel geholpen. Daarna door naar de craft markt in de buurt. Vooral het haakje aan mijn rugzak was erg in trek: daar had men wel een mooi masker voor over. Uiteindelijk viel de keuze op een paar samba ballen, mooi bewerkt en na stevig onderhandelen niet te duur. So far onze "power shopping event". Terug naar de Waterfront, geluncht en dan op naar het hoogte punt van de dag: een helikoptervlucht. Na aankomst op het vliegveld bleek dat William zijn familie had ingeschakeld om nog meer foto's te maken -) : daar ontmoette hij toevallig zijn broer! Toen de lucht in. Een prachtige ervaring van weliswaar slechts 15 minuten, maar dat bleek voor een aantal dames in de groep meer als voldoende: ze zagen lijkbleek en hadden nog een aantal uurtjes nodig om bij te komen. 's Avonds eerst naar de Shoprite om nog een paar kleine dingen in te kopen. Tijdens de rit met de taxi er naar toe bleken mijn mede passagiers niet helemaal gecharmeerd te zijn, van het in hun ogen, afleidend gesprek met de chauffeur, omdat er opeens twee tegenliggers tegemoet kwamen. Niet achter elkaar rijdend, maar naast elkaar. Ik had echter het volste vertrouwen in deze Zambiaanse versie van Mika Hakkinnen: ijskoud pareerde hij de aanslag op ons leven en bracht ons veilig in de stad, waarbij we hem aanmoedigde om wat harder dan normaal te rijden omdat de Shoprite nog maar een half uur open was. Daar stond alweer ons volgend avontuur te wachten: toen we bij de kassa stonden viel het licht uit. Gelukkig had Bart een zaklamp bij zich, zodat we een beter beeld kregen van al die witte tanden om ons heen. De dame achter de kassa bleek haar lade met geld goed te beschermen. Op mijn vraag of het gebruikelijk was om op deze manier te gaan winkelen, kon ze hard lachen. Daarna eten in de lokale grillroom. Erg gezellig: een lokale band verzorgde muziek. Nadat we waren overgestapt van een aantal oude bekende, maar oersaaie evergreens, bleken ze echt wel goed te kunnen spelen. Er werd zelfs een blinde man naar binnengeleid die achter een gitaar werd geplaatst en echt ala Ray Charles, een goeie Zambiaanse versie van de blues te kunnen spelen. Uiteraard wilden we deze avond in stijl afsluiten en besloten een Amarula te bestellen. De serveerster gaf aan dat ze 4 flessen zou regelen, wat in onze ogen toch echt wat overdreven leek. Gelukkig kwam ze met 4 "life savers" aan, dus die waren in no time weggewerkt. Moe maar voldaan, zoals dat zo mooi heet vielen we 's avond in slaap.

Donderdag (Dag 20 03-08-2006)

Toen de ochtend erna om 5.15 uur de wekker weer ging had ik toch heel even spijt van die Amarula, maar gelukkig zorgde de frisse temperatuur buiten er snel weer voor dat we helder en wakker aan de dag begonnen. Wat stond er op het programma: De Lion Encounter. Erg benieuwd wat dat zou zijn. Na de gebruikelijke uitwisseling van stempels bij de grens van Zimbabwe en als extra ook nog twee keer een doorzoeking van de auto, (ik had me toch moeten scheren) kwamen we aan. Eerst een kopje koffie, daarna een DVD over het hoe en waarom van het leeuwenprogramma, uitleg van de plaatselijke begeleiders en op naar de leeuwen: na 5 minuten stonden we oog in oog met 3 stuks. Dat is natuurlijk schrikken. Wat was nu de opzet van dit "leeuwen fok" programma: Aangezien het aantal leeuwen van 250.000 stuks was teruggelopen naar 25.000 stuks voor heel Afrika, had men dit programma opgezet om het aantal leeuwen weer te doen groeien. Op plekken dat de leeuw was uitgeroeid, werden er leeuwen vanuit het programma weer teruggeplaatst. Hiertoe werden ze tot hun 2 1/2 levensjaar begeleid tot hun jachtinstinct de bovenhand kreeg en dan werden ze in de natuur geplaatst. Dit bleek goed te werken. Het begeleiden van de jonge leeuwen bestond onder andere uit het maken van wandelingen door de natuur.
Wij mochten dat vandaag dus met ze doen! Wat een geweldige ervaring: een echte leeuw aaien en met hem rondlopen! Ik heb echt genoten van deze unieke ervaring en voor degene die dit niet geloven: zie de foto's als bewijs, want die zijn in zeer grote aantallen gemaakt. Overigens werd dit programma uitsluitend gefinancierd door privé giften en door de rondleiding van toeristen! Tja de overheid van Zimbabwe weet wel hoe ze met geld moeten omgaan.

Na terugkomst snel geluncht, nog overwogen om te gaan bungee jumpen, maar op advies van Esther toch maar niet gedaan (het was ook wel een heel erg grote sprong in het diep, maar ja, ik hou wel van een uitdaging). Dus als alternatief naar de watervallen gegaan en inkopen op de lokale craft market gedaan. Uiteraard weer flink wat spiegels en kralen gescoord, waarbij nu ook rollen drop en pakjes kauwgum in de onderhandeling werden betrokken. Men was er wel gevoelig voor. 's Avond met de hele groep uit eten, buiten onder een afdak. Tja, uiteindelijk was het dan toch winter dus de potten met vuur waren meer dan welkom. Hier werd ook afscheid genomen van Birgitte en Jan, die nog een aantal dagen langer zouden blijven. Ook Boz was eerder die avond nog lang geweest om dag te zeggen. Helaas was Soliewe niet meer van de partij, wat natuurlijk erg jammer was, want ze had fantastisch gekookt gedurende de reis en was ook leuk om mee te praten. Boz nam snel afscheid, want afscheid nemen was niet zijn sterkte punt. Fantastische chauffeur en kon geweldig over Afrika vertellen ( reed er al een aantal jaren rond!). Tenslotte aan de bar werden nu wel echte grote flessen Amarula uitgehaald en genuttigd, maar uiteindelijk toch maar naar bed, want mogen stond ons een lange dag van 24 uur terugreizen naar Nederland te wachten. De gedachte hieraan probeerde ik zo veel als mogelijk van mij af te schuiven, niet om de reisduur, maar om het feit dat deze fantastische reis er bijna opzat. Een reis door fantastische natuur met "close encounters" met wilde dieren en zeer vriendelijke mensen. Maar ook met een cultuur die veel verder van de onze staat, dan ik had verwacht. In een arm land waar mensen toch uiteindelijk erg moeilijk te helpen zijn juist door het verschil in cultuur. Maar ja, wat is goed en wat is fout.